Wnętrze pierwotnie pełniło funkcję paradnego pokoju gościnnego, potem sypialni Izabelli, żony Jana Działyńskich, a następnie mieszkała tu Maria Zamoyska (1860-1937), siostra Władysława Zamoyskiego, ostatniego właściciela zamku. Prowadzą do niego drzwi, które charakteryzują się szczególnie bogatą snycerką.
Oryginalne są w tym pomieszczeniu sztukaterie sufitu w postaci geometrycznej plecionki orientalnej, w części przyokiennej znajduje się napis arabski: „Nie ma zwycięzcy ponad Boga”, który był popularnym motywem inskrypcyjnym spotykanym w sztuce muzułmańskiej. Przez umieszczenie tego napisu, według tradycji Tytus Działyński chciał dać wyraz sympatii dla Turcji, kraju wyznawców Koranu, która jako jedyna z ówczesnych państw nie uznała rozbiorów Polski.
Wśród mebli barokowych zwracają szczególną uwagę stojące naprzeciw okna dwie gdańskie sekretery z szafiastymi nastawami z 2. połowy XVIII w. oraz stół barokowy, holenderski wykładany palisandrem i hebanem. W pomieszczeniu tym znajduje się także kilka mebli z XIX wieku: dwie kanapy i gotowalnia z ruchomym lustrem.
Na ścianach wiszą prace Marii Zamoyskiej i potrety rodzinne. W niszy nad kanapą zwraca uwagę podobizna gen. Władysława Zamoyskiego (1803-1868), ojca ostatniego właściciela zamku, dzieło Leona Kaplińskiego, trzy duże portrety malowane w 1938 roku przez Stanisława Korzeniowskiego przedstawiające żonę generała Jadwigę Zamoyską i jego dzieci Marię i Władysława (po bokach wyjścia).