Jest to część sieni barokowego pałacu, wydzielona w czasie przebudowy w połowie XIX w. Wnętrze prostokątne o kryształowym sklepieniu wsparte na czterech ośmiobocznych filarach. Spełniało ono funkcję hallu, po przebudowie w 1873 urządzono w nim salon. Cementową podłogę, którą pierwotnie planowano pokryć posadzką ceramiczną, pomalowano czarną farbą i stąd przyjęła się nazwa Czarnej Sali. Obecnie jest pokryta biało-czarnym marmurem.
Wyposażenie sali tworzą meble wykonane przez miejscowych stolarzy – stoły i zydle z połowy XIX w. Koło wyjścia na taras stoi stolik z pompejańską mozaiką z I w. n.e. przedstawiającą psa strzegącego domostwa (cave canem, czyli strzeż się psa) umieszczaną w przedsionkach antycznych domów rzymskich.
Przy oknie wiszą dwa efektowne obrazy – sceny parkowe z 2. połowy XVIII w. Na jednej z nich przedstawiono osiemnastowieczny widok Kórnika i Bnina. W głębi sali wiszą dwa owalne wizerunki: księcia Władysława Czartoryskiego (1828-1894), szwagra Jana Działyńskiego i wojewody chełmińskiego Jana Działyńskiego (1590-1648) z 2. ćwierci XVIII w.