Pokój ten w chwili śmierci Tytusa Działyńskiego chociaż jeszcze nie był wykończony, nazywano salonem. W 1866 r. spędziła tu miesiąc miodowy najmłodsza córka Tytusa – Anna, zamężna z Stanisławem Potockim. Za czasów Jana ułożono w nim ozdobną posadzkę, potem stał się pokojem gościnnym.
Po lewej stronie znajduje się część pokoju, która pełniła funkcję sypialni i salonu. Umieszczone są w niej, oddzielone parawanem, XIX wieczne meble – neobarokowe łoże, szafka nocna i umywalnia. Wiszą tu portrety córek Tytusa Działyńskiego, olejny Cecylii (1836-1896) z 1884 r., akwarela Marii, późniejszej Grudzińskiej i Cecylii w wieku dziecięcym (po 1840 r.) oraz fotografia Anny Potockiej z ok. 1870 r. W ołtarzyku zawieszonym obok łóżka umieszczony jest obraz Chrystusa, szkoły niderlandzkiej z XVII w.
Po drugiej stronie parawanu stoi neobarokowa kanapa z krzesłami i stołem. Powyżej wiszą portrety, autorstwa lwowskiego malarza Marcina Jabłońskiego (1801-1876), Wincentyny z Błędowskich Jaźwińskiej z 1851 r., wnuczki Ignacego Działyńskiego, stryja Tytusa oraz jej męża Aleksandra z 1856 r.
W narożniku umieszczony jest piec żeliwny z połowy XIX w., a przed nim ekran kominkowy z pałacu w Rokosowie z tego samego czasu.
Po prawej stronie mieści się część apartamentu, która pełniła funkcje gabinetu i buduaru. Znajdują się tu klasycystyczne meble z początku XIX w. – biblioteczka oraz szyfoniera w lewej niszy, biurko z krzesłem i sekretarzyk w prawej niszy.
Na szyfonierze stoi francuski brązowy zegar z płytkami porcelanowymi, a na biblioteczce marmurowe popiersie Homera. Przy oknie znajduje się bogato rzeźbiony, dębowy szezlong służący do odpoczynku. W niszach wiszą portrety – w lewej Augustyna Działyńskiego z 1753 r., dziadka Tytusa Działyńskiego, w złoconej ramie z Orderem Orła Białego, a w prawej generała ziem podolskich Adama Kazimierza Czartoryskiego (1734-1823), dziadka Celiny Działyńskiej .