Mikołaj z Kórnika h. Łodzia<POWRÓT>

(zm. 1382), kanclerz wielkopolski, biskup poznański. Pochodził z wielkopolskiego rodu Łodziów, był synem Mikołaja z Kórnika i Będlewa, wnukiem Sędziwoja z Łodzi. Wraz z bratem Wyszotą posiadał Kórnik z przyległymi dobrami. M. studiował prawo na jednym z włoskich uniwersytetów, wyróżniał się wiedzą. M. początkowo rezydował w Krakowie i był blisko związany z dworem bpa Bodzanty. W r. 1361 był kanonikiem krakowskim, w r. 1364 wikariuszem <> bpa Bodzanty. Był też proboszczem w Luborzycy, a od r. 1368 prepozytem przy kościele Najśw. Maryi Panny w Krakowie. M. posiadał też prebendy w kapitułach wielkopolskich. W r. 1365 występuje jako kanonik i kantor poznański, w r. 1366 także jako kanonik gnieźnieński.

W r. 1368 objął M. kanclerstwo wielkopolskie. Doszło wtedy do starcia między M-em a podkanclerzym kor. Jankiem z Czarnkowa, o archidiakonat gnieźnieński. Konflikt ten szczególnie ostro ujawnił się po śmierci Kazimierza Wielkiego, kiedy M. wraz z Zawiszą z Kurozwęk i Mikołajem Strosbergiem oskarżyli Janka z Czarnkowa o rabunek grobu królewskiego i kradzież insygniów koronacyjnych. Wskutek tego Janko został pozbawiony urzędu. Natomiast M. do r. 1372 występował z tytułem kanclerza wielkopolskiego.

Po śmierci bpa poznańskiego Jana V Doliwy (14 II 1374), przy pomocy oddanych sobie kanoników kapituły poznańskiej, przeprowadził swój wybór na biskupa. Mimo sprzeciwu, uzyskał prowizję papieską na biskupstwo (7 V 1375). Jako biskup M. nie rozwijał żywszej działalności. Prowadził tryb życia świeckiego wielmoży, co w ostrych słowach wypomina mu Janko z Czarnkowa. M. rozpoczął odbudowę uszkodzonej katedry poznańskiej, zamierzał przenieść pałac biskupi z Ciążenia i wybudować inną rezydencję. Otoczył murami biskupie miasto Słupcę. Zmarł w Ciążeniu 18 III 1382. Został pochowany w katedrze poznańskiej (21 III t. r.).

Opracowano na podstawie biogramu Jadwigi Krzyżaniakowej, PSP, t. XXI, 1976, s. 117.