POKÓJ WŁADYSŁAWA ZAMOYSKIEGO<POWRÓT>

       Apartament ten zajmowali ostatni właściciele zamku, którzy tu zmarli: Jan Działyński, a potem jego siostrzeniec Władysław Zamoyski. Po śmierci Władysława urządzono tu kaplicę z gotyckim ołtarzem we wnęce.
        Szczególnie ozdobna jest tu posadzka wykonana z korzenia brzozy, mahoniu i orzecha, której kompozycja naśladuje wzorzysty dywan z obramieniem ze stylizowanego akantu i herbami właścicieli - Ogończyk (Działyńskich) i Jelita (Zamoyskich) umieszczonymi w narożnikach.
        Przy oknie stoi okazałe biurko mahoniowe z 1 ćwierci XIX w., z pięknymi okuciami brązowymi, które należało pierwotnie do Tytusa Działyńskiego. Na nim sypiał Władysław Zamoyski znany powszechnie z bardzo prostego i wręcz ascetycznego trybu życia.
        Niezwykle cennym polskim meblem jest stojąca w niszy orzechowa szafa gdańska z 4 ćwierci XVII w. Obok umieszczony jest XIX-wieczny pulpit do prac graficznych.
        Naprzeciwko okna znajduje się szafa bretońska z 1628 r. z rzeźbionymi postaciami 12 apostołów, przywieziona z Francji (z całym zespołem tego rodzaju mebli) przez córkę Tytusa Jadwigę Zamoyską w latach 80. XIX w. Obok stoi XIX-wieczny mahoniowy stojak do map ściennych.
        Powyżej wisi Zwiastowanie NP Marii, środkowa część tryptyku z 1529 r. fundowanego dla kolegiaty kórnickiej przez przedstawionego na obrazie Łukasza Górkę , wojewodę poznańskiego i właściciela zamku. Należy on do najciekawszych obrazów wczesnorenesansowych na terenie Wielkopolski. W pokoju znajduje się portret Władysława Zamoyskiego namalowany przez znanego malarza warszawskiego Jana Sokołowskiego (1904-1953).
        Z sieni, poprzez portal zwieńczony herbami rodzinnymi przechodzimy do korytarza. Pierwotnie był tu dziedziniec, a dopiero w 1 . ćwierci XVIII w. po przykryciu dachem całej budowli utworzono reprezentacyjną sień z dwubiegową klatką schodową. Wjazd do zamku znajdował się od strony południowej, ogrodowej. Przebudowa z 2. połowy XVIII w. spowodowała przeniesienie głównego wejścia na stronę północną i tę koncepcję utrzymano w czasie prac budowlanych w połowie XIX w.